Στο παρελθόν δημοσιεύτηκε άρθρο για τη Διαλειμματική Εξάσκηση του ίππου, που ήταν ατελές, αλλά παρά ταύτα οδήγησε πολλούς ιππείς της Πανελλήνιας Ένωσης Συλλόγων Παραδοσιακής Ιππικής να το ακολουθήσουν. Το παρόν άρθρο, παρμένο απ’ το ΙΠΠΟΙ & ΙΠΠΟΛΟΓΙΑ [έκδοση ως ε-μπουκ, 2010] παρέχει περισσότερες πληροφορίες ιδίως για τις ‘αρχές’ εκγύμνασης, πιστεύεται δε ότι θα είναι πιο χρήσιμο αρκεί ν’ ακολουθηθεί πιστά–ιδίως απο τους ιππείς αντοχής.
Θ. Γ. Αντίκας
Ιππίατρος ΔΟΙ
Το συνοπτικό αυτό άρθρο απ’ το βιβλίο ΙΠΠΟΙ ΚΑΙ ΙΠΠΟΛΟΓΙΑ [Θ. Γ. Αντίκας, υπο έκδοση 2009] προορίζεται για όλους τους ιππείς και προπονητές με σκοπό να τους βοηθήσει στην εκγύμναση των ίππων με όσο το δυνατό λιγότερη σκληρότητα. Η τελευταία ΔΕΝ βοηθεί στην απόκτηση εμπιστοσύνης του ίππου πρός τον ιππέα, ιδιοκτήτη ή/και προπονητή του, γιατί δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ ότι ο ίππος έχει διατηρήσει στην εξέλιξη του των 50 εκατομ. ετών το αξίωμα να ‘τρώει και να μή τρώγεται’ [eat and not be eaten]. Η παρατήρηση αυτού του διαχρονικού αξιώματος έγινε πρώτα απ’ τον Ξενοφώντα στο ‘ΠΕΡΙ ΙΠΠΙΚΗΣ’, όπου υπάρχει η καταπληκτική φράση του, ‘και δη μηδέποτε συν οργή τω ίππω προσφέρεσθαι…οι δε πληγαίς αναγκάζοντες, έτι πλείω φόβω παρέχουσιν’ [μετάφραση: πάνω απ’ όλα, δεν πρέπει ποτέ να συμπεριφερόμαστε στον ίππο με οργή…κι αυτοί που τον τραυματίζουν του προκαλούν ακόμα πιο μεγάλο φόβο]. Ατυχώς ο Ξενοφών ξεχάστηκε στις μέρες μας απο μερικούς ανόητους, που πιστεύουν ότι μπορούν να εξαναγκάσουν τον ίππο να τους υπακούει ‘μόνο με το ξύλο΄, πράγμα που αποτελεί ντροπή για τη χώρα μας , αντίθετα με άλλες χώρες, όπου η ήπια, χωρίς ίχνος σκληρότητος εκγύμναση του ίππου έγινε κανόνας –κι έκανε διάσημους τους θιασώτες της όπως ο Μόντυ Ρόμπερτς [The Horse Whisperer], η Λίντα Τέλλινγκτον-Τζόουνς [The Touch That Teaches], κ.α.
Θ. Γ. Αντίκας,
ιππίατρος FEI
