Το άρθρίδιο αυτό, παρμένο απο το ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΕΣ [Θ. Γ. Αντίκας, Εύανδρος, Αθήνα 2004] είναι για να τιμήσει τους Ομίλους-μέλη της Πανελλήν. Ένωσης Παραδοσιακών Συλλόγων Ιππικής, που βρίσκονται στο ‘ιππόβοτον και πολυδίψιον’ Άργος και στη Θεσσαλία, όπου γεννήθηκε ο ‘μεγέθει μέγας’ επιβήτωρ του Αλέξανδρου…
Είναι καιρός να θυμίσουμε σ’ όλους πως το αξίωμα ‘Η ιππασία ενώνει και δεν χωρίζει’, που συχνά το ξεχνάμε στις μέρες μας, ήταν ήδη πραγματικότητα στην Ανθιππασία του Ξενοφώντα όπου νέοι και γέροι των δέκα αττικών φυλών παρήλαυναν μαζί,στα Ταυροθήρια της Θεσσαλίας, στην Αφιππολαμπάδα της Θράκης και στο Μακεδονικό ιππικό, όπου ιππείς απο το Άργος ως τη Θράκη κάλπασαν ως τις Ινδίες…Σήμερα αναλωνόμαστε σε ανόητους ανταγωνισμούς, προς ντροπή μας, ενώ άλλοι που συχνά αποκαλούμε ‘βάρβαρους’ μας παραδίδουν μαθήματα ομόνοιας και συνεργασίας, απο την Ουγγαρία ως την Αμερική. Το πιό πρόσφατο είναι αυτό των ΗΠΑ, όπου δεκάδες ιππείς-εθελοντές πρόσφεραν εργασία και 30.000$ για να ξαναχτιστούν οι γκρεμισμένοι στάβλοι ενός κέντρου θεραπευτικής ιππασίας στην Ανατολική Αμερική…
Ελπίζεται ότι εμείς οι ‘πολιτισμένοι’, που είμαστε έτη φωτός πίσω απο πολλούς τέτοιους ‘βαρβάρους’, να ακολουθήσουμε τέτοια παραδείγματα κάποτε.
Θεωρήσαμε σωστό ν’ αρχίσουμε πάλι τη σειρά των ‘Ιστορικών Ίππων’ με τον επιβήτορα του Αλέξανδρου, του οποίου το όνομα, η καταγωγή, η τιμή πώλησης και η λεγόμενη ‘εξημέρωση’ ή ‘δάμασμα’ έχουν παρεξηγηθεί, γιατί δεν μας διδάχτηκαν ποτέ σωστά απο δασκάλους και καθηγητές…Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε θαρρώ, ότι ΔΕΝ υπάρχει πιο διάσημος ΕΠΩΝΥΜΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΙΠΠΟΣ στην ιστορία της ανθρωπότητος.
Το άρθρο αυτό, μεταφρασμένο απ’ το βιβλίο OLYMPICA HIPPICA [Antikas TG, Euandros editions, Athens 2004], γράφεται για ν’ αναδείξει το σπάνιο προτέρημα των αρχαίων να τιμούν–και ν’ αγαπούν– όπως πρέπει όλα ανεξαιρέτως τα ιπποειδή και όχι μόνο τον ίππο. Οι Ηλείοι εισήγαγαν το 500 πΧΕ στον ιππόδρομο της Ολυμπίας το δύσκολο αγώνισμα της Απήνης, δηλ. αμαξοδρομίας με μουλάρια, που κράτησε επι δεκαέξι Ολυμπιάδες, πριν καταργηθεί μαζί με το σπάνιο αγώνισμα της Κάλπης [ιπποδρομίας φοράδων με τον αναβάτη να αφιππεύει στον τελευταίο γύρο] το 444 πΧΕ.
Οι μουλαροδρομίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα, μόνο σε αγώνες ταχύτητος, στη μακρινή Αμερική, όπου μάλιστα το πάθος για ρεκόρ οδήγησε την περίοδο του 2000-2008 σε πετυχημένες προσπάθειες κλωνοποίησης ημιόνων! Στη χώρα μας δεν υπάρχουν πια αγώνες αμαξοδρομίας ή/και ταχύτητος με μουλάρια, αφού ο Στρατός εκποίησε το σύνολο μουλαριών φόρτου στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, τα οποία κατέληξαν σε αποκλειστική χρήση προς ξύλευση/μεταφορά ξυλείας, ιδίως σε ορεινές περιοχές της χώρας όπως η Χαλκιδική, η Πιερία, κ.α.
